#FranciszkańskieZamyślenie [27]: Metoda małych kroków

18 sierpnia 2026

Kiedy słyszymy o świętych, często zachwycamy się ich wielkimi czynami. Franciszek przemawiający do tłumów, zakładający zakon, niosący pokój między zwaśnionymi ludźmi. Łatwo wtedy pomyśleć, że świętość jest zarezerwowana dla tych, którzy dokonują rzeczy niezwykłych.

Tymczasem Franciszek wiedział, że wielkie dzieła rodzą się z małych kroków.

Nie zaczyna się od rzeczy niemożliwych. Zaczyna się od tego, co konieczne. Od obowiązku dobrze wykonanego dzisiaj. Od słowa prawdy wypowiedzianego wtedy, gdy łatwiej byłoby skłamać. Od modlitwy odmówionej mimo zmęczenia. Od cierpliwości okazanej bliskim. Od uczciwości, której nikt nie zauważy.

Świętość na co dzień rzadko wygląda spektakularnie. Tak postrzegamy ją dopiero w życiorysach wysławiających cnoty świętych.

Świętość ma twarz człowieka, który każdego ranka wstaje do swoich obowiązków. Matki troszczącej się o rodzinę. Ojca uczciwie wykonującego swoją pracę. Pracownika, który nie oszukuje, choć mógłby na tym skorzystać. Ucznia, który nie idzie na skróty. Chrześcijanina, który każdego dnia znajduje kilka minut na rozmowę z Bogiem.

Takie współczesne męczeństwo codziennej wierności…

Nie męczeństwo jednej heroicznej chwili, ale setek małych decyzji podejmowanych każdego dnia. Nikt nie bije braw człowiekowi, który od lat pozostaje wierny swoim obowiązkom. Nikt nie pisze książek o kimś, kto każdego dnia uczciwie pracuje, modli się i kocha swoich bliskich. A jednak to właśnie z takich ludzi zbudowany jest Kościół.

Jezus powiedział, że kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny (Łk 16,10). Nie powiedział: „Kto dokona wielkich rzeczy, będzie święty”.

W dzisiejszym świecie wierność bywa trudna. Coraz częściej uczciwość wydaje się naiwnością. Kto odda kasjerowi błędnie wydaną resztę, bywa uznawany za dziwaka. Kto przy sprzedaży samochodu uczciwie opowie o jego wadach, może usłyszeć, że nie zna życia. Kto przyzna się do błędu, często jest postrzegany jako słaby. Świat nieraz podpowiada, że spryt jest cenniejszy od prawdy.

A jednak Ewangelia mówi coś zupełnie innego.

Prawda pozostaje prawdą nawet wtedy, gdy większość wybiera półprawdę.
Uczciwość pozostaje wartością nawet wtedy, gdy wydaje się nieopłacalna.
Wierność pozostaje drogą do świętości nawet wtedy, gdy nikt jej nie zauważa.

Podobnie jest z modlitwą. Łatwo zachwycić się wielkimi duchowymi zrywami. Całonocne czuwanie, rekolekcje, pielgrzymka – to piękne doświadczenia. Ale znacznie trudniejsza jest codzienna, wierna modlitwa. Kilka minut każdego dnia przez lata. Modlitwa wtedy, gdy się chce i wtedy, gdy się nie chce. Modlitwa, która nie opiera się na emocjach, ale na miłości.

Bóg bardziej niż naszych wielkich uniesień pragnie naszego wiernego serca.

Także Franciszek nie stał się świętym w jeden dzień. Jego świętość dojrzewała w tysiącach małych decyzji. W codziennym wybieraniu dobra. W nieustannym rozpoczynaniu od nowa. W wiernym odpowiadaniu na to, czego Bóg oczekiwał od niego właśnie tego dnia. Podobnie św. Maksymilian Kolbe. Wszyscy pamiętają o jego heroicznym czynie z Auschwitz, gdy dobrowolnie oddał życie za drugiego człowieka. Ale bracia z Niepokalanowa powtarzają, że Maksymilian nie został święty w obozie koncentracyjnym, on poszedł tam święty. Swoją świętość budował przez wiele lat codzienną wiernością w Rzymie, Krakowie, Grodnie, Niepokalanowie czy Japonii.

W Roku Świętego Franciszka warto zadać sobie pytanie: jakie jest moje „to, co konieczne”?

Może jest nim pojednanie z kimś bliskim. Może uczciwe wykonywanie obowiązków. Może codzienna modlitwa. Może większa cierpliwość. Może wierność prawdzie tam, gdzie wszyscy wybierają wygodne półprawdy.

Nie musimy od razu dokonywać rzeczy wielkich.
Wystarczy zacząć od tego, co konieczne.
Potem zrobić to, co możliwe.
A resztę pozostawić Bogu.

Bo to właśnie On sprawia, że z naszej codziennej, cichej wierności rodzą się rzeczy, które po ludzku wydawały się niemożliwe.

Panie, nie pozwól mi szukać wielkości, zaniedbując małe obowiązki. Naucz mnie wierności w codzienności, uczciwości wtedy, gdy łatwiej byłoby pójść na skróty, i wytrwałości wtedy, gdy nie widzę owoców swoich starań. Daj mi odwagę trwania przy prawdzie i dobroci, nawet gdy świat uważa je za naiwność. Spraw, abym każdego dnia wiernie czynił to, czego ode mnie oczekujesz, ufając, że Ty sam z małych rzeczy potrafisz uczynić wielkie dzieła. Amen.

Paulina Wysocka