Smardzewice: Jubileusz 250-lecia istnienia Parafii
Są takie miejsca, w których ludzie w sposób szczególny doświadczają obecności Boga. Do takich miejsc zalicza się sanktuarium św. Anny w Smardzewicach gdzie pracują Ojcowie Franciszkanie. W jego wnętrzu znajduje się słynący licznymi łaskami Wizerunek św. Anny, pochodzący z XVIII w.
Cała historia żywej obecności św. Anny zaczęła się od 1620 roku gdzie tutejszemu gospodarzowi Wojciechowi Głowie ukazała się święta Anna wraz Jezusem i Maryją. Według podań święta Anna powiedziała: „…Jest wolą mego Wnuka, by to miejsce zasłynęło wieloma cudami”. Na miejscu, gdzie święta Anna objawiła się stoi do dnia dzisiejszego krzyż.
Wizerunek św. Anny od samego początku czyli od czasu sprowadzenia go do naszego kościoła, cieszył się niezrównaną czcią wiernych. Liczne świadectwa przekazywane ustnie i w formie pisemnej zawierają opisy wielu nadzwyczajnych łask przypisywanych wstawiennictwu naszej Patronki, a wypraszanych przed Jej cudownym Wizerunkiem. Ważny wydarzeniem dla tej społeczności lokalnej była data 26 lipca 1775 roku, gdy biskup włocławski Antoni Kazimierz Ostrowski ustanowił parafię św. Anny w Smardzewicach.
I w tym roku, mamy szczęście cieszyć się tak pięknym Jubileuszem 250-lecia istnienia Parafii. Do tego wydarzenia wszyscy mogą przygotować się od soboty 19 lipca. Na to duchowe przygotowanie zostali zaproszeni Ojcowie Misjonarze Świętej Rodziny.
Sama uroczystość Jubileuszu Parafii odbędzie się 26 lipca 2025 r. o godz. 11.00. Mszy św. będzie przewodniczył oraz kazanie wygłosi Ordynariusz Diecezji Ks. Biskup Marek Solarczyk. Na tę uroczystość również zostali zaproszeni: Prowincjał Ojciec Piotr Żurkiewicz wraz z całym Zarządem, wszyscy Ojcowie pracujący w tej Parafii oraz należący do Prowincji Zakonnej.
Do wspólnego przeżywania uroczystości zapraszamy również wszystkich słuchaczy Radia Niepokalanów.
***
SMARDZEWICE – to w tej miejscowości w 1620 roku, według podań, ubogiemu wieśniakowi Wojciechowi Głowie ukazała się święta Anna, Matka Najświętszej Maryi Panny. Prosiła, aby czczono ją na tym miejscu razem z córką – Maryją i wnukiem – Jezusem. Na miejscu objawienia najpierw wzniesiono drewniany krzyż a następnie małą drewniana kapliczkę. Miejsce objawienia zaczęło szybko słynąć cudami i doznawanymi łaskami za wstawiennictwem św. Anny.
Wkrótce wieści o cudach dotarły do władzy duchownej, która wyznaczyła komisję w celu zbadania wydarzeń mających miejsce przy krzyżu. Biskup kujawski, Paweł Wołudzki przekonawszy się o łaskach spływających na mieszkańców wsi, postanowił wybudować niedaleko, o 300 kroków w stronę północno zachodnią drewniany kościół pod wezwaniem św. Anny, w miejscu gdzie znajduje się obecna świątynia. Do tego miejsca skierował jednego z księży w celu sprawowania opieki nad pielgrzymami. Jednak nie był on w stanie sprostać rosnącej liczbie pielgrzymów. W 1639 roku bp Mateusz Łubiński powierzył to sanktuarium franciszkanom konwentualnym. Zaczęto organizować życie zakonne oraz posługiwać pątnikom.
W roku 1657 podczas potopu szwedzkiego klasztor i kościół znacznie ucierpieli. Prace nad budową kościoła murowanego rozpoczęto za kadencji gwardiana smardzewickiego o. Hadriana Kozłowicza w 1683 roku. Budowę ukończono w 1699 roku, było to wotum biskupa warmińskiego Stanisława Zbąskiego świętej Annie za otrzymane łaski, szczególnie za dar zdrowia. Konsekracji świątyni dokonał 6 listopada 1701 roku biskup Andrzej Albinowski, sufragan kujawski. Parafia została kanonicznie erygowana 26 lipca 1775 roku przez bp. włocławskiego, Antoniego Kazimierza Ostrowskiego.
Natomiast fundatorem murowanego klasztoru, obok kościoła był biskup kujawski Krzysztof Antoni ze Stupowa Szembek, późniejszy Prymas Polski. Za jego sprawą w latach 1722-1746 wzniesiono klasztor i otoczono murem istniejący kościół.
Za wspieranie przez franciszkanów powstania styczniowego rząd carski 21 listopada 1864 roku dokonał kasaty zakonu w zaborze rosyjskim, w tym klasztoru franciszkanów w Smardzewicach. Grunta klasztoru smardzewickiego rozparcelowano, a zarząd nad parafią powierzono księżom diecezjalnym.
Podczas Pierwszej wojny światowej (1914-1918) częściowemu zniszczeniu uległ kościół. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku zaczęto doprowadzać do porządku budowle kościelne i klasztor.
Po II wojnie światowej ze strony franciszkanów rozpoczęto starania o odzyskanie Smardzewic. W tej sprawie pertraktowali z biskupem Janem Lorkiem ówczesny prowincjał o. Tytus Strzelewicz. Starania te zostały uwieńczone pomyślnym skutkiem dopiero za prowincjała o. Władysława Ryguły. W lipcu 1970 osiadł tu o. Mikołaj Walczak jako wikariusz. Potem przybył o. Teofil Ołówek. Dnia 25 kwietnia 1971 wyjechał dotychczasowy proboszcz diecezjalny, a franciszkanie przejęli duszpasterstwo.
Więcej informacji o Sanktuarium św. Anny w Samrdzewicach oraz zdjęcia świątyni – TUTAJ
Zdjęcie w tekście przedstawia obraz, który znajduje się w tutejszym Sanktuarium. To obraz św. Anny Samotrzeć z pierwszej połowy XVII wieku, w sukienkach w stylu regencji. Postacie te: św. Anna oraz Najświętsza Maryja Panna są w pozycji siedzącej, a w środku Dziecię Jezus. Postacie mają na sobie srebrne sukienki i złote korony. Powyżej znajduje się rzeźba Ducha Świętego w postaci gołębicy.