Listeners:

Top listeners:

00:00 00:00

Przejdź do albumu

Radio Niepokalanów Z Niepokalanowa, jak chciał św. Maksymilian
„Romantyczność. Zgliszcza”, monodram Ksawerego Szlenkiera. Zaprasza Teatr Klasyki Polskiej Radio Niepokalanów
1 kwietnia 2022 – co dziś na antenie? Radio Niepokalanów

Wyślij intencję modlitewną

Nabożeństwo 15 czwartków ku czci św. Rity

17 października 2026

15 kolejnych czwartków przed wspomnieniem św. Rity (22 maja)

Czwartek 1

22 maja przypada wspomnienie św. Rity z Casci, niezwykłej świętej, uważanej za patronkę spraw trudnych i po ludzku niemożliwych do rozwiązania. Jednak już w tym tygodniu, w czwartek 5 lutego, rozpoczyna się czas szczególnego przygotowania do majowego święta – Nabożeństwo 15. czwartków ku czci św. Rity. Jest ono niezwykle skuteczne w sprawach po ludzku beznadziejnych. Nabożeństwo piętnastu czwartków ku czci św. Rity to wyjątkowy cykl rozważań, krótkich modlitw i konkretnych uczynków, które warto wprowadzić w życie. Dzięki praktykowaniu tego nabożeństwa można zyskać odpust i ofiarować go za siebie lub osobę zmarłą. Można także wyprosić potrzebne łaski i rozwiązanie najtrudniejszych spraw. Nabożeństwo do powstało dla uczczenia 15 lat, w czasie których św. Rita naznaczona była stygmatem ciernia z cierniowej korony Chrystusa na czole. Nabożeństwo to może mieć różne formy i znaleźć można różne książeczki i rozważania. My zapraszamy Was do skorzystania z rozważań przygotowanych przez Siostry Augustianki, do których należała też św. Rita. Zachęcamy także, aby w czasie odprawiania nabożeństwa 15. czwartków: 1. Przeczytać życiorys św. Rity 2. Wybrać jedną intencję, w której ofiarujemy to nabożeństwo 3. Przystąpić do spowiedzi 4. Można ofiarować od siebie dodatkową modlitwę, wyrzeczenie lub postanowienie

ROZWAŻANIE NA PIERWSZY CZWARTEK: Narodziny św. Rity Modlitwa do św. Rity – na rozpoczęcie Boże, Ty w swoich świętych chcesz być czczonym i widzisz wielbiących Ciebie, przyjmij łaskawie to nabożeństwo, które dziś ofiarujemy Twojemu Boskiemu Majestatowi dla uwielbienia Twego Świętego Imienia i dla uczczenia Twojej wiernej służebnicy św. Rity, którą na ziemi uświęciłeś swą łaską i podniosłeś do szczęśliwego oglądania Ciebie w niebie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. Rozważanie – narodziny św. Rity Pomiędzy wszystkimi zameczkami Cascii, pośród gór zielonej Umbrii znajduje się – ukryta i pokorna – Roccaporena. Miejsce to dostąpiło niebywałego szczęścia, bo w nim przyszła na świat święta Rita – córka Antonio Lotti i Amaty Ferri. Ci chrześcijańscy małżonkowie, których serca były przeniknięte Bożą Miłością, bardzo długo czekali na uśmiech dziecka w swoim domu. Wznosili swe ufne modlitwy do Tronu Bożego o wypełnienie ich pragnienia. Wydawało się już, że czekali na próżno. Antonio i Amata powoli zaczęli godzić się już z myślą, że Pan chce od nich takiego poświęcenia, aby pozostali bezdzietni. Lecz Pan przyszedł z pomocą i pocieszeniem w momencie, gdy oni stracili już nadzieję. W podeszłym już wieku szczęśliwi małżonkowie doświadczyli wreszcie radości z posiadania córki. Rita urodziła się w 1381 roku jako dar niebios poprzez który Bóg z nawiązką wynagrodził modlitwy i dobre uczynki jej rodziców.. Słuchając Słowa (Ps 4, 1-4) „Kiedy Cię wzywam, odpowiedz mi, Boże, co sprawiedliwość mi wymierzasz. Tyś mnie wydźwignął z utrapienia – zmiłuj się nade mną i wysłuchaj moją modlitwę! Mężowie, dokąd będziecie sercem ociężali? Czemu kochacie marność i szukacie kłamstwa? Wiedzcie, że Pan mi okazuje cudownie swą łaskę, Pan mnie wysłuchuje, ilekroć Go wzywam.” Cnota: ożywienie ducha modlitwy Cudowne narodziny św. Rity są dla nas okazją do pogłębienia naszej modlitwy. Powierz jej swoje nadzieje, swoje radości, trudności na modlitwie. Zawsze ufaj Bogu, a On, we właściwym czasie, wysłucha Cię… Postanowienie: odprawić 15 czwartków, pogłębiając ducha modlitwy. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Modlitwa do św. Rity – na zakończenie Chwalebna święta Rito, ty, która byłaś godna współcierpieć z Jezusem ukrzyżowanym, wyjednaj nam u Boga tę wielką łaskę, ażebyśmy z poddaniem się woli Bożej umieli znosić wszystkie przykrości i cierpienia naszego życia. Otaczaj nas opieką we wszelkich potrzebach naszego życia. Amen. Rozważanie za: ogrod.augustianki.pl

Czwartek 2

22 maja przypada wspomnienie św. Rity z Casci, niezwykłej świętej, uważanej za patronkę spraw trudnych i po ludzku niemożliwych do rozwiązania. Jednak już w tym tygodniu, w czwartek 5 lutego, rozpoczyna się czas szczególnego przygotowania do majowego święta – Nabożeństwo 15. czwartków ku czci św. Rity. Jest ono niezwykle skuteczne w sprawach po ludzku beznadziejnych. Nabożeństwo piętnastu czwartków ku czci św. Rity to wyjątkowy cykl rozważań, krótkich modlitw i konkretnych uczynków, które warto wprowadzić w życie. Dzięki praktykowaniu tego nabożeństwa można zyskać odpust i ofiarować go za siebie lub osobę zmarłą. Można także wyprosić potrzebne łaski i rozwiązanie najtrudniejszych spraw. Nabożeństwo do powstało dla uczczenia 15 lat, w czasie których św. Rita naznaczona była stygmatem ciernia z cierniowej korony Chrystusa na czole. Nabożeństwo to może mieć różne formy i znaleźć można różne książeczki i rozważania. My zapraszamy Was do skorzystania z rozważań przygotowanych przez Siostry Augustianki, do których należała też św. Rita. DO ODSŁUCHANIA: Rozpocznij z nami nabożeństwo 15. czwartków ku czci św. Rity Zachęcamy także, aby w czasie odprawiania nabożeństwa 15. czwartków: 1. Przeczytać życiorys św. Rity 2. Wybrać jedną intencję, w której ofiarujemy to nabożeństwo 3. Przystąpić do spowiedzi 4. Można ofiarować od siebie dodatkową modlitwę, wyrzeczenie lub postanowienie

ROZWAŻANIE NA DRUGI CZWARTEK: Dzieciństwo i młodość św. Rity

Modlitwa do św. Rity – na rozpoczęcie Boże, Ty w swoich świętych chcesz być czczonym i widzisz wielbiących Ciebie, przyjmij łaskawie to nabożeństwo, które dziś ofiarujemy Twojemu Boskiemu Majestatowi dla uwielbienia Twego Świętego Imienia i dla uczczenia Twojej wiernej służebnicy św. Rity, którą na ziemi uświęciłeś swą łaską i podniosłeś do szczęśliwego oglądania Ciebie w niebie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. Rozważanie Zaledwie nasza Święta została odrodzona w zbawczych wodach chrztu, a już zaczęły się w niej objawiać nadzwyczajne znaki zapowiadające świętość jej życia. Krąży opowieść o tym, że gdy jeszcze była dzieckiem i leżała w kołysce rój pszczół wchodził i wychodził z jej maleńkich ust. W klasztorze w Cascia, jeszcze dzisiaj można dostrzec niewielkie otwory w murach: to pozostałości po pszczołach murarkach, które zwane są także pszczołami św. Rity. Od najmłodszych lat Rita przejawiała pragnienie służenia Bogu, przestrzegając wiernie przykazań Dekalogu. Stąd stała i niezmordowana troska Świętej, aby wzrastać w miłości do Boga, aby z praktykowania każdej chrześcijańskiej cnoty i szukania tylko tego co bardziej mogłoby się spodobać Bogu rodziły się owoce dobra. Jednocześnie potrafiła wyrzekać się takich przyjemności i radości, które przeszkadzają w drodze do chrześcijańskiej doskonałości. Pośród cnót, które w sposób szczególny zdobią jej dzieciństwo i młodość, wyróżniają się posłuszeństwo wobec rodziców, pogarda dla próżności i luksusu oraz szczególna miłość do Chrystusa Ukrzyżowanego i do ubogich. Słuchając Słowa (Prz 7, 1-3) „Synu, przestrzegaj słów moich, moje nakazy przechowuj u siebie! Strzeż mych nakazów, byś żył, jak źrenicy oka – mych uwag. Do palca je swego przymocuj, na tablicy serca je zapisz.” Cnota: gotowość do służby Bogu Także do ciebie nieustannie kierowany jest głos Pana: „Przyjdź do mnie, o duszo najmilsza, przyjdź a będziesz ukoronowana prawdziwą chwałą, która nie przeminie”. Lecz jakże często głos Boży nie jest wysłuchiwany! Postanowienie: rozpoznawać, które to namiętności, będące przeszkodą do wiernej służby Panu, dominują w twym sercu i wzywając wstawiennictwa św. Rity, prosić o uleczenie serca. Podejmij w tej intencji akty cnót (dziękczynienie, dobre uczynki…), które będą przeciwne do rozpoznanych namiętności. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Modlitwa do św. Rity – na zakończenie Chwalebna święta Rito, ty, która byłaś godna współcierpieć z Jezusem ukrzyżowanym, wyjednaj nam u Boga tę wielką łaskę, ażebyśmy z poddaniem się woli Bożej umieli znosić wszystkie przykrości i cierpienia naszego życia. Otaczaj nas opieką we wszelkich potrzebach naszego życia. Amen. Za: ogrod.augustianki.pl

1. Rozważanie na PIERWSZY CZWARTEK

Czwartek 3

ROZWAŻANIE NA TRZECI CZWARTEK: Małżeństwo św. Rity Modlitwa do św. Rity – na rozpoczęcie Boże, Ty w swoich świętych chcesz być czczonym i widzisz wielbiących Ciebie, przyjmij łaskawie to nabożeństwo, które dziś ofiarujemy Twojemu Boskiemu Majestatowi dla uwielbienia Twego Świętego Imienia i dla uczczenia Twojej wiernej służebnicy św. Rity, którą na ziemi uświęciłeś swą łaską i podniosłeś do szczęśliwego oglądania Ciebie w niebie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. Rozważanie – małżeństwo św. Rity Przepełniona pragnieniem, aby odsunąć się od świata tak szybko, jak to tylko będzie możliwe, za zgodą rodziców Rita wybrała niewielki pokoik w swym domu i tam spędzała większą część dnia. Wylewała swoje serce na modlitwie i na rozważaniu prawd wiecznych. Nade wszystko jednak oddawała się medytacji męki Jezusa Chrystusa, wobec którego czuła niewiarygodne pragnienie, aby Go naśladować. Wraz z upływem czasu wzrastała w niej także wola całkowitego oddania się Bogu, wyrzekając się przy tym radości z założenia rodziny. Lecz wolą rodziców było ujrzeć ją w roli małżonki. Całkowicie posłuszna rodzicom poślubiła Pawła Mancini. Mieli dwóch synów: Jakuba Antoniego i Pawła Marię. Słuchając Słowa (Syr 7, 23-28) „Masz dzieci? Wychowuj je, zginaj im karki od młodości! Córki posiadasz? Czuwaj nad ich ciałem, a nie uśmiechaj się do nich! Wydaj za mąż córkę, a dokonasz wielkiego dzieła, ale daj ją mądremu mężowi! Masz żonę według twego upodobania, nie odrzucaj jej, ale znienawidzonej nie obdarzaj zaufaniem. Z całego serca czcij swego ojca, a boleści rodzicielki nie zapominaj! Pamiętaj, że oni cię zrodzili, a cóż im zwrócisz za to, co oni tobie dali?” Cnota: posłuszeństwo Podziwiamy heroiczne posłuszeństwo naszej świętej i pozostajemy zawsze zjednoczeni z Bogiem. Jego woli poddajemy nasze pragnienia. Każda władza pochodzi od Pana, a więc kto opiera się poleceniom przełożonych sprzeciwia się poleceniom Boga. Nie należy być posłusznym w sposób niewolniczy, na siłę, lecz z pełną wolnością, z miłością. Postanowienie: rozpoznawać i przyjmować Boże pragnienia. Aby wzrastać w cnocie i świętości, jak św. Rita przyjmujmy bez wahania, z gotowością i radością, każde życzenie, które kieruje do nas Bóg. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Modlitwa do św. Rity – na zakończenie Chwalebna święta Rito, ty, która byłaś godna współcierpieć z Jezusem ukrzyżowanym, wyjednaj nam u Boga tę wielką łaskę, ażebyśmy z poddaniem się woli Bożej umieli znosić wszystkie przykrości i cierpienia naszego życia. Otaczaj nas opieką we wszelkich naszych potrzebach. Amen. Za: ogrod.augustianki.pl

1. Rozważanie na PIERWSZY CZWARTEK 2. Rozważanie na DRUGI CZWARTEK

Czwartek 4

ROZWAŻANIE NA CZWARTY CZWARTEK: Życie rodzinne św. Rity Modlitwa do św. Rity – na rozpoczęcie Boże, Ty w swoich świętych chcesz być czczonym i widzisz wielbiących Ciebie, przyjmij łaskawie to nabożeństwo, które dziś ofiarujemy Twojemu Boskiemu Majestatowi dla uwielbienia Twego Świętego Imienia i dla uczczenia Twojej wiernej służebnicy św. Rity, którą na ziemi uświęciłeś swą łaską i podniosłeś do szczęśliwego oglądania Ciebie w niebie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen. Rozważanie – życie rodzinne św. Rity W swoim rodzinnym życiu św. Rita miała bardzo wiele trudności, przede wszystkim związanych z gwałtownym temperamentem jej męża. Jego trudny charakter był często przyczyną jej cierpienia. Jednak, ukształtowana w szkole Jezusa, Rita odpowiadała na gwałtowność i ostrość męża ogromną miłością. Swą słodyczą łagodziła słowa gniewu; z całą pieczołowitością spełniała pragnienia męża i, jeśli mogła, uprzedzała jego zamiary To jej żarliwa pobożność pomogła mu nawrócić się do dobrego Boga. Praktykowanie dobroci wobec innych, udzielanie opieki i wsparcia ubogim przyniosły błogosławione owoce dla całej jej rodziny. Świadectwo uczynków miłosierdzia św. Rity przemieniło jej gwałtownego męża. Słuchając Słowa (Prz 31, 10-26) Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O len się stara i wełnę, pracuje starannie rękami. Podobnie jak okręt kupiecki żywność sprowadza z daleka. Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i żywność rozdziela domowi, < a obowiązki – swym dziewczętom>. Myśli o roli – kupuje ją: z zarobku swych rąk zasadza winnicę. Przepasuje mocą swe biodra, umacnia swoje ramiona. Już widzi pożytek z swej pracy: jej lampa wśród nocy nie gaśnie. Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Dla domu nie boi się śniegu, bo cały dom odziany na lata, sporządza sobie okrycia, jej szaty z bisioru i z purpury. W bramie jej mąż szanowany, gdy wśród starszyzny kraju zasiądzie. Płótno wyrabia, sprzedaje, pasy dostarcza kupcowi. Strojem jej siła i godność, do dnia przyszłego się śmieje. Otwiera usta z mądrością, na języku jej miłe nauki. Cnota: cierpliwość W przeciwnościach i niepowodzeniach, których doznajemy od ludzi, postarajmy się dostrzec łaskę Boga. W cierpliwej wierności przeżywajmy naszą codzienność. Postanowienie: niezależnie od okoliczności – zarówno wtedy, gdy jest dobrze, jak i wtedy, gdy jest gorzej – zawsze błogosławić Boga mówiąc: Bóg niech będzie błogosławiony! Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Modlitwa do św. Rity – na zakończenie Chwalebna święta Rito, ty, która byłaś godna współcierpieć z Jezusem ukrzyżowanym, wyjednaj nam u Boga tę wielką łaskę, ażebyśmy z poddaniem się woli Bożej umieli znosić wszystkie przykrości i cierpienia naszego życia. Otaczaj nas opieką we wszelkich naszych potrzebach. Amen. Za: ogrod.augustianki.pl

1. Rozważanie na PIERWSZY CZWARTEK 2. Rozważanie na DRUGI CZWARTEK 3. Rozważanie na TRZECI CZWARTEK

Czwartek 5

Nabożeństwo piętnastu czwartków ku czci św. Rity to wyjątkowy cykl rozważań, krótkich modlitw i konkretnych uczynków, które warto wprowadzić w życie. Dzięki praktykowaniu tego nabożeństwa można zyskać odpust i ofiarować go za siebie lub osobę zmarłą. Można także wyprosić potrzebne łaski i rozwiązanie najtrudniejszych spraw. Nabożeństwo do powstało dla uczczenia 15 lat, w czasie których św. Rita naznaczona była stygmatem ciernia z cierniowej korony Chrystusa na czole. Nabożeństwo to może mieć różne formy i znaleźć można różne książeczki i rozważania. My zapraszamy Was do skorzystania z rozważań przygotowanych przez Siostry Augustianki, do których należała też św. Rita. Zachęcamy także, aby w czasie odprawiania nabożeństwa 15. czwartków: 1. Przeczytać życiorys św. Rity 2. Wybrać jedną intencję, w której ofiarujemy to nabożeństwo 3. Przystąpić do spowiedzi 4. Można ofiarować od siebie dodatkową modlitwę, wyrzeczenie lub postanowienie

ROZWAŻANIE NA PIĄTY CZWARTEK: Cierpliwość nadziei „Radujcie się nadzieją, w ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie wytrwali” (Rz 12,12). Nadzieja, która rodzi się w sercu człowieka, nie jest tylko chwilowym uczuciem. To głęboka pewność, że Bóg jest obecny w każdej sytuacji, nawet jeśli życie stawia przed nami trudności. To właśnie nadzieja pozwala trwać w cierpliwości, nie poddawać się, wierzyć, że miłość może przemienić nawet najbardziej zatwardziałe serce. Święta Rita, choć pragnęła życia zakonnego, z pokorą przyjęła wolę rodziców i wyszła za mąż. Jej małżeństwo nie było łatwe – jej mąż, gwałtowny i porywczy, miał wrogów i często wdawał się w konflikty. Niełatwo było żyć obok człowieka, którego słowa i czyny raniły, który nie kierował się łagodnością ani sprawiedliwością. A jednak Rita nie uciekała, nie buntowała się – zamiast tego walczyła o jego serce siłą miłości, cierpliwości i modlitwy. Przez lata znosiła jego trudny charakter, ale nigdy nie odpowiadała tym samym. Jej łagodność, dobroć i modlitwa stopniowo zaczęły kruszyć mur, który otaczał jego duszę. Z czasem mąż zaczął się zmieniać – stał się bardziej otwarty, zaczął dostrzegać w niej nie tylko żonę, ale i dar od Boga. Ostatecznie dzięki jej postawie doświadczył nawrócenia i pojednał się z Bogiem, choć jego życie zakończyło się tragicznie. Mimo bólu, który przyniosła jej ta strata, Rita nie utraciła nadziei. W jej sercu wciąż płonęła miłość, teraz skierowana ku ich dwóm synom. Pragnęła wychować ich w duchu przebaczenia i pokoju, ale oni – rozpaleni gniewem po śmierci ojca – chcieli pomścić jego śmierć. Rita, znając grozę nienawiści, modliła się, by Bóg ocalił ich dusze, nawet jeśli miałby zabrać ich z tego świata, zanim dokonają zemsty. Wkrótce obaj zmarli, a ona została sama – a jednak nie była samotna. Jej serce, doświadczone cierpieniem, jeszcze mocniej przylgnęło do Boga, bo wiedziała, że On jest jej prawdziwą nadzieją. Święta Rito, Ty swoim życiem pokazałaś, że miłość i cierpliwość mają moc przemiany. Naucz nas ufać Bogu w trudnościach, kochać nawet wtedy, gdy wydaje się to niemożliwe, i wierzyć, że w każdej sytuacji Bóg jest z nami. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać. Za: ogrod.augustianki.pl

1. Rozważanie na PIERWSZY CZWARTEK 2. Rozważanie na DRUGI CZWARTEK 3. Rozważanie na TRZECI CZWARTEK 4. Rozważanie na CZWARTY CZWARTEK

Czwartek 6

ROZWAŻANIE NA PIĄTY CZWARTEK: Wytrwanie w nadziei „Pan jest blisko skruszonych w sercu i wybawia złamanych na duchu” (Ps 34,19). Nadzieja nie oznacza braku bólu. Czasem jest płomieniem tlącym się wśród popiołów, światłem w mroku samotności, wiarą, że Bóg podtrzyma nas, gdy wszystko inne zawiedzie. To właśnie nadzieja pozwala trwać, gdy serce rozdziera rozpacz. Święta Rita doświadczyła cierpienia, którego nie jest w stanie wyrazić żadne słowo. Najpierw straciła męża – człowieka, którego kochała, którego zmieniła swoją miłością i modlitwą, którego serce odnalazło drogę do Boga. Jego śmierć była brutalna, a ona została sama z bólem i dwojgiem synów, którzy nie potrafili przebaczyć. Kiedy zrozumiała, że pragną pomścić ojca, ich śmierć była dla niej kolejnym ciosem – i jednocześnie ocaleniem ich dusz. Ale cierpienie nie skończyło się na utracie męża i dzieci. Własna rodzina, krewni, którzy dotąd byli jej bliscy, odwrócili się od niej. Chcieli, by zdradziła zabójców, by pomogła w dokonaniu zemsty. A ona, wierna Chrystusowi, wybrała przebaczenie. Nie była w stanie nienawidzić, nie chciała odpłacać złem za zło. W ich oczach stała się zdrajczynią, kimś, kto wyrzekł się własnej krwi. Jak wielka musiała być jej samotność, jak głęboka noc duszy, w której została pozostawiona bez nikogo. A jednak nie zwątpiła. Nie zamknęła się w rozpaczy. Znalazła siłę tam, gdzie zawsze jej szukała – w modlitwie. W ciszy swego serca, wpatrzona w Ukrzyżowanego, przyjęła ten krzyż i uczyniła go drogą miłości. Nie zatrzymała się na swoim bólu. Zamiast tego zaczęła go przemieniać w dar dla innych. Niosła pocieszenie tym, którzy cierpieli, uczyła, że przebaczenie jest silniejsze niż zemsta, że pokój serca można odnaleźć jedynie w Bogu. W Cascii stała się znakiem pojednania, świadkiem miłości, która nie zna granic. Dziś jej życie przypomina nam, że nawet największa samotność i odrzucenie nie są końcem. Że Bóg widzi każde cierpienie i nie pozostawia nas samych. Święta Rita pokazuje, że jeśli wytrwamy w nadziei, jeśli naszą ranę zaniesiemy do Boga, On uczyni z niej źródło nowego życia. Święta Rito, naucz nas ufać Bogu, nawet gdy serce krwawi. Pomóż nam nieść innym przebaczenie i miłość, tak jak Ty niosłaś je światu, mimo własnego bólu. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać. Za: ogrod.augustianki.pl

1. Rozważanie na PIERWSZY CZWARTEK 2. Rozważanie na DRUGI CZWARTEK 3. Rozważanie na TRZECI CZWARTEK 4. Rozważanie na CZWARTY CZWARTEK 5. Rozważanie na PIĄTY CZWARTEK

Czwartek 7

ROZWAŻANIE NA SIÓDMY CZWARTEK: W Bogu wszystko jest możliwe „Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37). Nadzieja to nie tylko czekanie, aż spełnią się nasze pragnienia, ale wierne trwanie przy Bogu nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się zamknięte. To pewność, że On prowadzi nas najlepszą drogą – nawet jeśli początkowo wydaje się ona niemożliwa do przejścia. Święta Rita, po utracie męża i dzieci, pozostała sama, lecz w jej sercu na nowo zapłonęło pragnienie, które nosiła w sobie od młodości – oddania życia Bogu w klasztorze. Teraz, gdy nic już nie trzymało jej w świecie, zapragnęła wstąpić do wspólnoty sióstr augustianek w Cascii. Wiedziała, że jej powołanie nie zgasło, że Chrystus nadal woła ją po imieniu. Jednak drzwi klasztoru pozostały zamknięte. Siostry nie chciały przyjąć wdowy, obawiając się, że rany jej przeszłości i konflikty między zwaśnionymi rodami zakłócą spokój ich życia. Dla ludzi to była przeszkoda nie do pokonania – dla Boga stała się okazją do objawienia Jego mocy. Ricie postawiono warunek: mogła zostać przyjęta tylko wtedy, gdy dokona rzeczy niemożliwej – pogodzi skłócone rodziny. Ona jednak nie cofnęła się, nie zniechęciła, lecz w nadziei i modlitwie podjęła to wyzwanie. Po wielu trudach, modlitwach i spotkaniach, dokonało się pojednanie. Rodziny, które żyły w nienawiści, podały sobie ręce. A jednak, gdy wróciła do klasztoru, siostry wciąż się wahały. Ale Bóg, który widział jej serce, sam otworzył przed nią drogę. Legenda mówi, że pewnej nocy, gdy spała w swoim domu, trzej święci (św. Jan Chrzciciel, św. Augustyn i św. Mikołaj z Tolentino) przenieśli ją w cudowny sposób za mury klasztoru. Kiedy rano siostry zobaczyły ją w środku, zrozumiały, że to sam Bóg dokonał wyboru – i przyjęły ją do swojej wspólnoty. Jak wielka musiała być jej radość i wdzięczność! A przecież nie była to tylko jej historia – to historia każdego z nas, którzy czasem stoimy przed zamkniętymi drzwiami. Może w naszym życiu także są sytuacje, które wydają się niemożliwe do rozwiązania? Może także czujemy, że świat stawia przed nami warunki, które nas przerastają? Święta Rito, naucz nas ufać, że Bóg prowadzi nas nawet wtedy, gdy droga wydaje się zamknięta. Pomóż nam wierzyć, że nie ma przeszkody, której On nie może usunąć, jeśli tylko zaufamy Jego planom. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

1. Rozważanie na PIERWSZY CZWARTEK 2. Rozważanie na DRUGI CZWARTEK 3. Rozważanie na TRZECI CZWARTEK 4. Rozważanie na CZWARTY CZWARTEK 5. Rozważanie na PIĄTY CZWARTEK 6. Rozważanie na SZÓSTY CZWARTEK

Czwartek 8

ROZWAŻANIE NA ÓSMY CZWARTEK: Nadzieja wbrew nadziei „Błogosławiony człowiek, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jest on jak drzewo zasadzone nad wodą, co swe korzenie puszcza ku strumieniowi” (Jr 17,7-8). Nadzieja nie polega na tym, że wszystko od razu układa się zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Czasem prowadzi przez doświadczenia, które wydają się niezrozumiałe, przez próby, które uczą cierpliwości i ufności. Święta Rita, choć została cudownie przyjęta do klasztoru, nie znalazła tam od razu spokoju. Jej życie zakonne zaczęło się od trudnych doświadczeń – musiała uczyć się pokory, posłuszeństwa i cierpliwości w nowy sposób. Wspólnota, do której dołączyła, nie od razu w pełni ją zaakceptowała. Wtedy też otrzymała jedno z najbardziej znanych zadań – nakaz podlewania uschniętego patyka. Było to polecenie pozornie bezsensowne, ale Rita nie pytała, nie buntowała się, nie szukała uzasadnienia. Każdego dnia przynosiła wodę i polewała martwy kawałek drewna, wierząc, że Bóg widzi jej posłuszeństwo. I oto po pewnym czasie wydarzył się cud. Patyk, który nie miał prawa zakiełkować, ożył. Wypuścił zielone pędy, a z czasem zamienił się w silną winorośl, która do dziś rośnie w klasztorze w Cascii. To wydarzenie było znakiem – nie tylko dla Rity, ale i dla nas. Czasem Bóg prosi, byśmy robili rzeczy, które wydają się bezsensowne, które wymagają cierpliwości i wysiłku, choć nie widzimy od razu ich owocu. Może i w naszym życiu jest „uschnięty patyk” – relacja, która wydaje się martwa, trudność, która nie ma rozwiązania, obowiązek, który wydaje się ponad siły? Może wydaje nam się, że nasze modlitwy są jak woda wsiąkająca w ziemię, która nie przynosi owoców? Święta Rito, ucz nas wytrwałości w tym, co trudne, i nadziei, że nawet najbardziej martwe rzeczy mogą ożyć, jeśli wciąż je powierzamy Bogu. Pomóż nam wierzyć, że każde posłuszeństwo, choćby niezrozumiałe, prowadzi do Bożych cudów. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Czwartek 9

ROZWAŻANIE NA DZIEWIĄTY CZWARTEK: Nadzieja w codzienności „Pan umacnia kroki człowieka, a w jego drodze ma upodobanie. Choćby upadł, nie będzie leżał, bo ręka Pana go podtrzyma” (Ps 37, 23-24). Nadzieja to nie tylko wytrwałość w cierpieniu, ale również codzienna wierność Bogu w tym, co zwyczajne. Czasem wydaje się, że świętość to wielkie czyny, spektakularne wydarzenia, nadzwyczajne znaki. A jednak święta Rita pokazuje, że droga do Boga to przede wszystkim cicha wierność, dzień po dniu, wśród obowiązków, które wydają się niepozorne. Po wielu latach walki, bólu i samotności Rita w końcu znalazła swoje miejsce w klasztorze. Jej życie stało się proste i spokojne, wypełnione modlitwą, pracą i siostrzaną wspólnotą. Żyjąc ślubami ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, coraz bardziej oddawała się Bogu, a jej serce wypełniała radość płynąca z tego, że teraz całkowicie należy do Niego. Nie szukała wyjątkowych dróg do świętości. Jej codzienność była cicha, ale pełna miłości. Modliła się długo w kaplicy, rozważała Mękę Chrystusa, poświęcała swoje siły, by służyć siostrom. Pracowała tak samo jak inne, spełniając proste, domowe obowiązki – sprzątała, gotowała, doglądała ogrodu. Wiedziała, że to właśnie w tych małych zadaniach składa Bogu swoją miłość. Ale Rita nie była tylko zakonnicą modlitwy. Była również siostrą miłosierdzia. Jej serce wciąż było otwarte na cierpienie innych. Pocieszała strapione, wspierała słabe, przynosiła ukojenie tym, które przeżywały zwątpienie. Jej pokorna obecność była znakiem, że Bóg jest blisko, nawet w ciszy klasztornych murów. Może i my czasem myślimy, że nasza codzienność jest zbyt zwyczajna, by mogła prowadzić do świętości? Może zastanawiamy się, czy nasze modlitwy, obowiązki, drobne gesty miłości mają sens? Święta Rita przypomina nam, że nadzieja jest także wiernością w małych rzeczach – w każdym dobrze przeżytym dniu, w każdej pracy ofiarowanej Bogu, w każdym uśmiechu, który dajemy innym. Święta Rito, ucz nas trwania przy Bogu w codzienności. Pomóż nam wierzyć, że świętość nie polega na nadzwyczajnych czynach, ale na miłości, którą wkładamy w to, co zwykłe. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Czwartek 10

ROZWAŻANIE NA DZIESIĄTY CZWARTEK: Nadzieja w cierpieniu „A cierpliwość niech wasze dzieło prowadzi do doskonałości, abyście byli doskonali i bez skazy, nie mający żadnych braków” (Jk 1,4). Nadzieja często prowadzi przez cierpienie. Nie jest tylko oczekiwaniem na lepsze dni, ale zdolnością do przyjęcia bólu z ufnością, że Bóg nigdy nie zostawia człowieka samego. Czasem nadzieja oznacza zgodę na krzyż, który nas przygniata – ale niesiony z Chrystusem, staje się drogą do świętości. Święta Rita przez całe życie rozważała Mękę Chrystusa. W Jego ranach widziała największą miłość, w Jego krzyżu odnajdywała sens swojego cierpienia. Pragnęła jeszcze głębiej zjednoczyć się z Ukrzyżowanym, wejść w Jego ból, w Jego samotność, w Jego oddanie Ojcu. W Wielki Piątek jej modlitwa została wysłuchana. Gdy klęczała przed krzyżem, wpatrzona w cierniową koronę Pana, poczuła nagłe przeszycie bólu. Jeden z cierni, jakby oderwany z głowy Chrystusa, wbił się w jej czoło, zostawiając ranę, która miała pozostać na całe życie. Nie była to zwykła rana – zaczęła ropieć, wydzielać nieznośny zapach, który stał się dla innych trudny do zniesienia. Ta, która przez lata szukała wspólnoty, została ponownie skazana na samotność. Siostry nie mogły znieść jej obecności, bo smród rany rozchodził się po całym klasztorze. Rita została zamknięta w celi, oddzielona od innych, ale nie od Boga. Nie buntowała się, nie skarżyła, nie prosiła o ulgę. Wiedziała, że to dar – tajemniczy, bolesny, trudny, ale dar, który czynił ją podobną do Chrystusa. Jej nadzieja nie została zgaszona. W ciszy swojej celi wciąż trwała na modlitwie, wciąż kochała, wciąż ufała. Wiedziała, że Bóg, który dopuścił ten ból, jest także Tym, który jest jej najbliższy. A my? Jak reagujemy na cierpienie, które nas spotyka? Czy potrafimy przyjąć je z ufnością, czy też szukamy jedynie ucieczki? Czy wierzymy, że nawet w największej samotności Bóg jest przy nas? Święta Rito, naucz nas przyjmować trudności z nadzieją. Pomóż nam wierzyć, że każde cierpienie, jeśli jest oddane Bogu, staje się drogą do Jego serca. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Czwartek 11

ROZWAŻANIE NA JEDENASTY CZWARTEK: Wytrwanie w nadziei „W Panu pokładaj swą nadzieję, bądź mężny, niech się umocni twoje serce – i oczekuj Pana” (Ps 27,14). Nadzieja często oznacza czekanie – nie bierne, ale pełne ufności, że Bóg w swoim czasie otworzy przed nami drogę, której sami nie potrafimy znaleźć. Czasem oznacza zgodę na ograniczenia, na chwilowe zamknięcie drzwi, na konieczność oddania Bogu swoich pragnień i pozwolenia, by to On decydował o ich spełnieniu. Święta Rita, mimo że od lat żyła w klasztorze, wciąż nosiła w sercu głębokie pragnienia. Jednym z nich była pielgrzymka do Rzymu na kanonizację św. Mikołaja z Tolentino. Jako pokorna augustianka znała jego życie, podziwiała jego miłość do Boga i cuda, które dokonywały się za jego wstawiennictwem. Wiedziała, jak wielkim darem byłoby móc uczestniczyć w uroczystościach, zanieść do Wiecznego Miasta swoje modlitwy i podziękowania. Jednak droga do Rzymu była długa i trudna – a Rita, nosząca na czole bolesny stygmat ciernia, nie mogła nawet o niej marzyć. Rana, którą otrzymała w Wielki Piątek, wciąż ropiała, wydzielając tak silny zapach, że nawet jej siostry nie mogły przebywać w jej pobliżu. Jak mogłaby wyruszyć w pielgrzymkę wśród innych ludzi? A jednak nie przestała się modlić. Nie buntowała się, nie żaliła, ale w ciszy oddawała swoje pragnienie Bogu. I wtedy wydarzył się cud. Na czas pielgrzymki rana na jej czole całkowicie się zagoiła. Nie było po niej śladu – żadnego bólu, żadnego zapachu. Rita mogła wyruszyć razem z innymi siostrami, pieszo przemierzając drogę do Rzymu. Dopiero gdy wróciła do klasztoru, rana otworzyła się na nowo, przypominając jej o darze cierpienia, który został jej powierzony. Czy i my mamy w sobie tę nadzieję, że Bóg otworzy drzwi w swoim czasie? Może i my stoimy w miejscu, w którym pragniemy czegoś, co wydaje się niemożliwe? Może coś nas ogranicza, odbiera nam możliwość działania, stawia przed nami mur, którego nie potrafimy pokonać? Święta Rito, naucz nas cierpliwego zawierzania Bogu naszych pragnień. Pomóż nam ufać, że On, jeśli zechce, uczyni cud – ale zawsze w swoim czasie, w sposób, który jest najlepszy dla naszego serca. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Czwartek 12

ROZWAŻANIE NA DWUNASTY CZWARTEK: Rozkwit nadziei „Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12,9). Nadzieja nie oznacza braku cierpienia. Czasem jest właśnie tym, co podtrzymuje nas w najtrudniejszych chwilach – w chorobie, w samotności, w ograniczeniach, które odbierają siły. Prawdziwa nadzieja nie polega na oczekiwaniu, że Bóg zdejmie z nas krzyż, ale na pewności, że On go z nami niesie. Ostatnie lata życia świętej Rity były czasem wielkiego bólu i całkowitego oddania Bogu. Przykuta do łóżka przez chorobę, nie mogła już chodzić, nie mogła pełnić codziennych obowiązków, nie mogła nawet uczestniczyć w życiu wspólnoty tak, jak wcześniej. A jednak jej serce nie słabło – przeciwnie, im bardziej cierpiało ciało, tym mocniejsza stawała się jej dusza. Nie skarżyła się, nie pytała, dlaczego Bóg zesłał jej ten czas niemocy. Trwała w ciszy i modlitwie, przyjmując każdy dzień jako dar. Nawet gdy inni patrzyli na nią z litością, ona wciąż miała w oczach pokój. Wiedziała, że Bóg jest przy niej, że jej cierpienie nie jest zmarnowane. To właśnie wtedy wydarzył się mały, a zarazem wielki cud nadziei. Gdy jej kuzynka odwiedziła ją w celi, Rita poprosiła o różę z ogrodu rodzinnego w Roccaporena. Było to niemożliwe – była zima, śnieg przykrywał ziemię, a wszystkie kwiaty dawno uschły. A jednak, gdy kuzynka udała się w to miejsce, na gałęzi krzewu rozkwitła samotna róża. Ten znak stał się symbolem – Bóg może sprawić, że nadzieja zakwitnie tam, gdzie wydaje się, że nic już nie może się odrodzić. Może i w naszym życiu jest coś, co wydaje się stracone? Może cierpimy, czujemy się bezsilni, przytłoczeni własną niemocą? Święta Rita pokazuje nam, że nawet w największej słabości można rozkwitnąć – jeśli tylko oddamy się w ręce Boga. Święta Rito, naucz nas przyjmować cierpienie z nadzieją. Pomóż nam uwierzyć, że Bóg jest z nami nawet wtedy, gdy nie mamy już sił, i że dla Niego nigdy nie jest za późno, by sprawić, że w naszym życiu zakwitnie róża. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Czwartek 13

ROZWAŻANIE NA TRZYNASTY CZWARTEK: Nadzieja, która nie umiera „Dobrą walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości” (2 Tm 4,7-8). Nadzieja nie kończy się w chwili śmierci – przeciwnie, wtedy osiąga swoją pełnię. Całe życie jest drogą ku wieczności, czasem przygotowania na spotkanie z Tym, który jest samą Miłością. Dla tych, którzy zaufali Bogu, śmierć nie jest końcem, lecz początkiem prawdziwego życia. Święta Rita przez lata dźwigała krzyż cierpienia, ale nigdy nie straciła nadziei. Jej serce, naznaczone bólem, zawsze zwracało się ku Bogu. Wiedziała, że wszystko, co przeżyła – radości i smutki, samotność i wspólnota, miłość i cierpienie – prowadziło ją do tego jednego momentu: spotkania z Chrystusem twarzą w twarz. Gdy nadeszła chwila jej odejścia, jej twarz jaśniała pokojem. Ciało było wycieńczone chorobą, ale dusza płonęła miłością. Jej oczy, które tyle razy patrzyły na krzyż, teraz wpatrywały się w niebo, bo wiedziała, że tam czeka na nią Pan. W chwili śmierci cela Rity wypełniła się niezwykłym światłem i zapachem róż – tego samego kwiatu, który stał się symbolem jej życia. Jej ciało, dotąd naznaczone raną ciernia, stało się źródłem cudownej woni, jakby sam Bóg chciał dać światu znak, że jej cierpienie było drogą do chwały. Nie była sama. Jej siostry, które przez lata patrzyły na jej życie, widziały w niej świętość. Jej odejście nie było smutkiem, ale radością – Rita wracała do domu Ojca. A my? Czy pamiętamy, że nasze życie jest pielgrzymką ku wieczności? Czy nasze cierpienia, trudy i radości powierzamy Bogu, wierząc, że On prowadzi nas do spotkania z Nim? Święta Rito, naucz nas żyć z nadzieją na niebo. Pomóż nam patrzeć na życie jak na drogę, której celem jest spotkanie z Chrystusem. Bądź przy nas, gdy nadejdzie nasza godzina, abyśmy i my mogli przejść do wieczności w pokoju i radości. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Czwartek 14

ROZWAŻANIE NA CZTERNASTY CZWARTEK: Nadzieja Bożych interwencji „Błogosławieni, którzy umierają w Panu – już teraz mówi Duch – niech odpoczną po swojej pracy, bo idą wraz z nimi ich czyny” (Ap 14,13). Nadzieja nie kończy się wraz ze śmiercią – ona trwa, bo Bóg jest wierny swoim obietnicom. Jego miłość przekracza granice czasu i ziemskiego życia, a ci, którzy Mu zaufali, pozostają świadkami Jego łaski nawet po odejściu z tego świata. Po śmierci świętej Rity w klasztorze w Cascii zaczęły dziać się niezwykłe rzeczy. Jej ciało, zamiast ulec rozkładowi, pozostało nienaruszone. Rana na czole, która przez lata wydzielała odpychający zapach, teraz stała się źródłem cudownej woni. Cela, w której cierpiała, wypełniła się niezwykłym światłem, a siostry i mieszkańcy Cascii poczuli, że Bóg daje im znak – Rita nie umarła, lecz żyje w chwale. Jednak nawet po śmierci jej historia była pełna Bożych interwencji. Kiedy przyszła pora przygotowania trumny, okazało się, że nie ma kto jej wykonać. Jedyny rzemieślnik w okolicy, który mógł się tym zająć, od dłuższego czasu był sparaliżowany. Nie mógł pracować, jego ręce były bezużyteczne, a całe ciało osłabione chorobą. Gdy usłyszał o śmierci Rity, jego serce poruszyła nadzieja. Mimo swojej niemocy zapragnął zrobić coś dla tej świętej kobiety, która przez lata była znakiem miłości i pokoju w Cascii. Wtedy wydarzył się cud – w chwili, gdy podjął decyzję, że spróbuje wykonać trumnę, jego ciało nagle odzyskało siły. Ręce, które nie miały władzy, stały się sprawne, a on mógł rozpocząć pracę. Z wdzięcznością i czcią wykonał trumnę dla Rity, wiedząc, że to, co robi, jest nie tylko zwykłym rzemiosłem, ale aktem miłości i wiary. Historia ta pokazuje, że świętość nie kończy się z ostatnim tchnieniem – Bóg przez swoich świętych wciąż działa, uzdrawia, podnosi, daje znaki. Święta Rita, która przez życie niosła nadzieję innym, nie przestała jej dawać także po śmierci. A my? Czy wierzymy, że nasze życie ma sens nie tylko tu i teraz, ale także w wieczności? Czy ufamy, że Bóg, nawet pośród naszych słabości i niemocy, może uczynić coś wielkiego? Święta Rito, naucz nas ufać, że dla Boga nie ma granic. Pomóż nam wierzyć, że świętość jest drogą, która nie kończy się w chwili śmierci, lecz trwa w Jego chwale i w sercach tych, którzy pozostają na ziemi. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Czwartek 15

ROZWAŻANIE NA PIĘTNASTY CZWARTEK: Nadzieja nigdy nie gaśnie „Twoi wierni będą głosić chwałę Twojego królestwa i będą mówić o Twojej potędze, aby oznajmić synom ludzkim Twoją potęgę i wspaniałość chwały Twojego królestwa” (Ps 145,11-12). Nadzieja, którą żyła święta Rita, nie była tylko jej osobistą siłą – stała się światłem dla pokoleń. Jej życie, naznaczone cierpieniem, miłością i wytrwałą modlitwą, nie zakończyło się wraz z jej śmiercią. Wręcz przeciwnie – to wtedy zaczęło przynosić największe owoce. Od wieków święta Rita jest tą, do której ludzie zwracają się w sprawach trudnych i po ludzku niemożliwych. Każdego dnia tysiące osób na całym świecie wołają do niej, prosząc o wstawiennictwo w swoich bólach, troskach i nadziejach. Jej kult wciąż rośnie i obejmuje coraz więcej serc. Wielu świadczy o cudach, które dokonały się dzięki jej wstawiennictwu. Uzdrowienia, nawrócenia, uratowane małżeństwa, pojednania w rodzinach, nadzieja tam, gdzie wydawało się, że wszystko jest już stracone. Rita, która za życia była znakiem pokoju i przebaczenia, nadal działa – teraz z nieba, jako orędowniczka tych, którzy czują się opuszczeni, bezradni, przytłoczeni krzyżem życia. Kościoły, sanktuaria, kaplice poświęcone jej imieniu powstają na całym świecie. Ludzie zapalają świece przy jej wizerunkach, ofiarowują róże jako znak swojej wiary, a przede wszystkim – oddają Bogu swoje najtrudniejsze sprawy przez jej wstawiennictwo. W wielu miejscach odprawiane są nabożeństwa do świętej Rity, a w każdego 22. dnia miesiąca kościoły wypełniają się ludźmi, którzy ufają, że ona nadal niesie ich sprawy przed tron Boży. Święta Rita nie przestała działać. Jej życie jest dowodem, że nadzieja nigdy nie gaśnie – że nawet największy ból, największa samotność, największa niemożliwość może zostać przemieniona w Boże światło. Czy i my mamy w sobie tę nadzieję? Czy wierzymy, że Bóg wciąż działa przez swoich świętych? Czy potrafimy powierzyć Mu to, co w naszym życiu wydaje się bez wyjścia? Święta Rito, Ty, która byłaś nadzieją dla wielu już za życia, nadal prowadź nas do Boga. Ucz nas ufać, że dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych, i pomagaj nam w każdej trudnej sprawie, tak jak przez wieki pomagasz tym, którzy wołają do Ciebie. Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu… Święta Rito, naucz nas kochać.

Napisane przez: Radio Niepokalanów