Kapłański regulamin ojca Maksymiliana

Z okazji, przypadającego dziś Dnia Modlitw o Powołania, który zwraca naszą uwagę na kapłanów w ogóle…, przywołujemy fragment tekstu o. prof. Grzegorza Bartosika (obecnego prowincjała) pt. „Kapłaństwo w promieniach Niepokalanej: cechy charakterystyczne kapłaństwa św. Maksymiliana Kolbego.”

Cały i oryginalny tekst dostępny TUTAJ. Z przytoczonego tekstu zwraca nasza uwagę jego fragment, dotyczący KAPŁAŃSKIEGO I MARYJNEGO REGULAMINU OJCA KOLBEGO. O. Grzegorz Bartosik pisze:

„Chcąc przedstawić duchowość i myśl ascetyczną ojca Kolbego, należy prześledzić zarówno jego własne notatki duchowe, które są świadectwem wymagań,
jakie sam sobie stawiał, jak i konferencje ascetyczne, gdzie znajdujemy syntezę nauki, jaką zostawił swoim współbraciom.

Wewnętrzne życie ojca Maksymiliana i wymagania, jakie sobie stawiał charakteryzuje dobrze jego Regulamin życia napisany w 1920 r. w Krakowie. Dla świętego Maksymiliana ten regulamin był na przestrzeni całego życia punktem odniesienia i starał się go pieczołowicie zachowywać. Oto treść tego regulaminu:

1. Muszę być świętym jak największym.
2. Jak największa chwała Boża przez zbawienie i jak najdoskonalsze uświęcenie
swoje i wszystkich, co są i będą, przez Niepokalaną (MI 3).
3. Z góry wyklucz grzech śmiertelny lub dobrowolny powszedni.
4. Nie opuszczę żadnego zła bez wynagrodzenia go (zniszczenia go) i żadnego
dobra, które bym mógł zrobić, powiększyć lub w jakikolwiek sposób się do
niego przyczynić.
5. Posłuszeństwo twoją regułą = Wola Boża przez Niepokalaną. Narzędzie.
6. Czyń, co czynisz; na wszystko inne, dobre czy złe nie zwracaj uwagi.
7. Zawsze spokojne, nacechowane miłością działanie.
8. Zachowaj porządek, a porządek ciebie zachowa.
9. Przygotowanie, działanie, skutek.
10. Pamiętaj zawsze, że jesteś rzeczą i własnością bezwzględną, bezwarunkową,
bezgraniczną, nieodwołalną Niepokalanej: czymkolwiek jesteś, cokolwiek
masz lub możesz, wszystkie actiones (myśli, słowa, uczynki) i passiones (przyjemne, przykre, obojętne)) są Jej całkowitą własnością. Niech więc z tym
wszystkim czyni cokolwiek się Jej (a nie tobie) podoba. Tak samo Jej są
wszystkie twe intencje: niech więc zmienia, dodaje, odejmuje, jak się Jej podoba (gdyż Ona sprawiedliwości nie umie naruszyć). Jesteś narzędziem w Jej
ręku, więc czyń to tylko, co Ona chce: wszystko z Jej ręki przyjmuj. Do Niej,
jak dziecko do matki, we wszystkim się uciekaj; Jej wszystko powierz. Staraj
się o Nią, o Jej cześć, o Jej sprawy, a troskę o siebie i o twoich Jej pozostaw.
Nic sobie, ale wszystko uznaj jako otrzymane od Niej. Cały owoc twych prac
zależy od jedności z Nią, tak, jak i Ona jest narzędziem miłosierdzia Bożego.
Życie (każda jego chwila), śmierć (gdzie, kiedy i jak) i wieczność moja,
wszystko to jest Twoim, o Niepokalana. Czyń z tym wszystkim, cokolwiek Ci
się podoba.
11. Wszystko mogę w Tym, który mnie przez Niepokalaną umacnia.
12. Życie wewnętrzne: Najpierw cały dla siebie, a tak cały dla wszystkich.

Z tego regulaminu jasno wynika, iż św. Maksymilian był świadom własnej słabości i grzeszności. Wszystko więc cokolwiek podejmował i zamierzał zarówno w życiu wewnętrznym, jak i w pracy apostolskiej, wszystko to składał w ręce Niepokalanej, pragnąc tylko, by Ona posługiwała się nim jako narzędziem. Szczególną rolę przypisywał wypełnianiu zakonnego posłuszeństwa. Było ono dla niego gwarantem tego, że rzeczywiście wypełnia wolę Bożą. Syntezę tej myśli znajdujemy w Akcie oddania się Niepokalanej, modlitwie do której odmawiania i realizacji w życiu byli zachęcani wszyscy członkowie MI. Te same idee znajdujemy w Konferencjach ascetycznych, jakie ojciec Kolbe wygłaszał do braci.”

Za: O. prof. Grzegorz Bartosik: „Kapłaństwo w promieniach Niepokalanej: cechy charakterystyczne kapłaństwa św. Maksymiliana Kolbego”. Cały i oryginalny tekst dostępny TUTAJ