19 lipca wspominamy błogosławionych Achillesa i Hermana, franciszkanów, męczenników II wojny światowej

19 lipca pojawili się w Pierszajach, małej wsi, położonej 20 kilometrów od Iwieńca. Była tam parafia św. Jerzego, w której pracowali od niedawna dwaj franciszkanie, o. Achilles i o. Herman.

Niemcy zebrali na placu około 300 osób. Jeden z niemieckich żandarmów, sam katolik, namawiał franciszkanów, aby uciekali. Ale oni byli przekonani, że „gdzie są owce, tam musi być także pasterz”, i zostali. Niemcy mieli zamiar wymordować ich i spalić, jak to czynili w wielu miejscowościach. Rozdzielili kobiety i mężczyzn, i zamknęli w osobnych szopach. Franciszkanie próbowali negocjować z Niemcami. Po jakimś czasie przyjechało kilku oficerów niemieckich i rozkazali wyprowadzić uwięzionych ludzi. Zaprowadzili wszystkich do wsi Borowikowszczyzna koło Nowogródka. Franciszkanów oddzielono od pozostałych i zaprowadzono do stodoły. Niemcy poddali ich okrutnym torturom: wyłupili oczy, wyrwali język, obcięli nos, uszy i ręce. Zabili ich strzałem w głowę. Na koniec podpalili szopę i drwiąc z męczenników – kapłanów, odeszli. Pozostałych zatrzymanych zostawili w spokoju i wyjechali.

Mieszkańcy wsi i parafianie w Pierszajach ocaleli. Nazajutrz zebrali zwęglone szczątki męczenników, złożyli je do trumny i pochowali we wspólnym grobie przy swoim kościele parafialnym.

W trudnych czasach wojny ojcowie okazywali współczucie cierpiącym. Dzielili się tym, co mieli, czy co dostali od braci z innych konwentów. Wspomagali chorych. Udzielali sakramentów. Zabiegali o uwolnienie więzionych mieszkańców, innych ratowali, jak się dało, przed wywózką na roboty w głąb Rzeszy. Kochali powierzonych sobie ludzi i, jak prawdziwi pasterze, dali za nich swoje życie. Beatyfikował ich 13 czerwca 1999 roku, w gronie 108 męczenników II wojny światowej Jan Paweł II.